Sonsuz İdam Şiiri - Cengiz Doktor

​Bak neler getirdin başıma...
Diyar diyar, köşe bucak senden kaçarım;
Hasret diye cellatlar düşürdün peşime.
Mezarım kazılır, sevdandır toprağı;
Mezar taşı dikilir, adı sensin...
Daha çok çekerim senin elinden;
Bir ölüm kadar, bir nefes kadar yakın bana sevdan.
​Bir insan kaç defa ölebilir ki?
Ah çekerim hasretinin acısından,
Ölürüm defalarca...
Senin kokunu çekmek ister yüreğim,
Senin kokunla dolmak ister ciğerlerim.
Yoksulluk çeker bedenim, seni görmek ister gözlerim;
Adeta bütün varlığım benliğini kaybetmiş,
Bir sığınmacıyım artık bu bedende...
​Yine özlemin yüreğime düştü,
Cellatlar düşürdün peşime "sevda" adlı.
Her defasında kurulur o idam sehpası,
Gözlerinden asılırım...
Koptu kıyamet, kuruldu mizan!
Aşkın olur cehennem azabı, ateşinle yanarım.
​Her defasında yolumu çevirir özleminin cellatları;
Gece oldu mu yine kurulur darağacı.
Gidişin ip olur, boğazımı sarar;
Vefasızlığın olur ayağımın altındaki tabure,
Ve cellat olur senin o kahreden sessizliğin...
​Tam öldüm, kurtuldum derken bu aşktan,
Son nefesimi verirken;
Bana bakan, gülen gözlerin belirir hayalimde.
Bir an güneş gibi doğar gözlerin üzerime, umut olur bana;
Az önce uğruna öldüğüm o gözler,
Şimdi de umut olur yeniden yaşamaya...
Yaşamak demişsem;
Sadece nefes almaktan ibaret.
​Biliyorum, seni sevmek suçtu...
Cezası da; bir ömür boyu sevip,
Her gün, her defasında, tekrar ve tekrar
Hasretinden idam edilmek...