Özlemek Şiiri - Tayfun Toprak

içimde büyüyen bu yangın,
ne adını söyleyebilirim
ne de söndürmeye yüzüm var,
Ama susmak bile artık ses vermekte.

Gözüm, görmediğini görür oldu,
Kulaklarım işitmediğini işitir;
bir gölgenin ucundan tutar
da bütün maziyi sürükler ardınca.
Hasret, bir kelime değildir artık,
bir hâl,
bir yük,
bir eğrilik kalpte.

Gece çökerken akşam olmuyor işte
sadece bir ağırlık içte
Bir nefes alırsın yarısı yolda kalır,
çünkü kalan yarısı
başka bir vakitte, başka bir kapının eşiğinde
beklemektedir hâlâ.

Ey geçmeyen zaman,
sen mi genişledin böyle
yoksa heybem mi daraldı,
saatler uzadı
adımlar kısaldı.

uykuyu kim haram ettiyse
Onu terk etsin rüya
Artık rüya rahmet değil,
yaradır artık.
Bir ses düşer
uzaktan,
çok uzaktan,
sanki hiç gelmeyecekmiş gibi

Ve bilirim,
bu hâl geçmez;
insan alışır denir ya,
yalandır.
Alışılan
yalnızca taşımaktır.
Zira özlemek,
eksilmek değildir yalnız,
eksik kalmaya razı olmaktır.