Özlemek Şiiri - Birsessiz Sair

Özlemek
bir fotoğrafın köşesine takılı kalmaktır
gülüşüne bakıp
o anın artık yaşamadığını bilmek

Bir ses kaydını açıp
iki kelimeyi defalarca dinlemek
sanki sonu değişecekmiş gibi
sanki bu kez kalacakmış gibi

Özlemek
insanın kendi içine sürgün edilmesidir
Kalabalıkta yürürsün
kimse fark etmez
ama sen

içinde yıkılmış bir ev taşırsın
Duvarları seninle konuşan
pencereleri hep kapalı
ışığı çoktan sönmüş bir ev

Gece olunca
acı daha dürüst olur
Yastığa başını koyarsın
ve bütün güçlü yanların

tek tek dağılır
Bir mesaj yazarsın
silirsin
yazarsın
silirsin

en sonunda
hiçbir şey göndermeden
kendini eksiltirsin
Özlemek
insanın elinden hiçbir şey gelmemesidir

Ne gidebilirsin
ne çağırabilirsin
ne unutabilirsin
Sadece
beklersin

Ama aslında
neyi beklediğini de bilmezsin
Belki bir mucizeyi
belki bir sesi

belki sadece
içindeki bu yangının dinmesini
Bazen aynaya bakarsın
gözlerin yorgun

biraz daha sessiz
biraz daha yaşlıdır
Çünkü özlemek
insanı içten eskitir

Kimse görmez
ama sen bilirsin
Bir şarkı çaldığında
kalbin neden hızlanır

bir isim duyduğunda
neden boğazın düğümlenir
İnsan
özlerken yalnız kalır

En çok da
anlatamadığı için
Çünkü kimseye
birinin yokluğunun

bu kadar ağır olabileceğini
tam olarak söyleyemezsin
Ve işte o an
gözlerinden süzülen yaş

sadece bir hatıra için değil
Bir daha asla
aynı olmayacak olan
kendin içindir.