Özlem Süyev Şiirleri - Şair Özlem Süyev

İnsan her zaman,
Kollarıyla sarılmaz sevdiğine,
Bazen, şiirlerle sarılır,
Ruhunun ışığıyla sarar,
Kelimelerle dokunur yüreğine...

Bir gün bir dost ölür,
Resimler çıkar ortaya…

Sonra, O’nu görürsün,
Gülümser,
En aşık yılların halleriyle…

Tüm yanlışlar,
"Ol"madığın gibi,
Görünmekten başlar...

Bu akan ne,
Yürek lavları mı? ...
Yutarcasına çekiyor…
Çığlıkları, suskunluğu bir aşkla,
Kor kor akıyorum sana…

Üst boyutlarda yaşanmaktaysa
Bir aşk,
Yeryüzüne indirmek
O aşka günah…

Tut ki, indirdim

Gece parlatsa da “karanlığında” güneşten büyük yıldızları,
Gün, “aydınlığa” daima güneşle doğar…
Apollon çalarken her sabah,
Altın ışıklarda lirini,
Doğa dinlerken bu eşsiz müziği,
Ve insanlık her geçen gün,

İçe dön, içe dön nereye kadar? ..(!)
İç bükey ayna mıyız biz,
En yakındaki yansımaları, uzaktaymış gibi gösteren... :))))

Sevdiğim,
Ruhunun karanlık gecesinden mi geçmektesin,
Aynalarda taşlanan şeytanların şerrinde misin? ...
Hani biz, “Bir” dik
Işığın yolunda,
Her ne haldeysen aş ve gel,

Bazıları sever, bazıları gider… "Seçimler yasası"…
Ben hissettiğim gibi yaşarım…
Ve sen benim sevdiğim kadar büyürsün içimde… "Çekim yasası"…
Vazgeçtiğim anda yok olursun sevgiden oluşmuş “hiçlik” evrenimde…

Unutma ki benim seni sevdiğim evren, benim imajinasyonum…

Neden yürek
Hasretle
Kavrulur bazen? …
Özlem nereden gelir,
Düşünceden mi,
Yürekten mi,