Özlem aşındı, mevsim döküldü içime,
Bir rüzgâr gibi savruldum eski biçime.
Zamanın kıyısında sustu takvimler,
Bir yokuşta kaldı çocukluk izimler.
Kime ne özür, kimden ne vefa,
Bir boş çuval gibi doldu heva.
Cebeci köprüsünün üstü
Karınca yuvasına benziyor,
Hamallar, körler, topallar,
Oturmuş nasibini bekliyor.
Cebeci köprüsü yüksek
Devamını Oku
Karınca yuvasına benziyor,
Hamallar, körler, topallar,
Oturmuş nasibini bekliyor.
Cebeci köprüsü yüksek




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta