Yokluğun o kadar çok hüzün doldurdu ki keseme;
Ne zaman dışarıya çıksam, kendimi yabancı hissediyorum doğduğum bu şehirde,
Duvarlar tuhaf tuhaf bakıyor yüzüme,
Her zaman yürüdüğümüz o caddelerde,
Sanki ilk adımmış gibi bir birine sürtünüyor ayaklarım,
Bu şehre o doğduğum şehir mi demeli,
Yoksa seni kaybettiğim o kayıp şehir mi?
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta