Yokluğun o kadar çok hüzün doldurdu ki keseme;
Ne zaman dışarıya çıksam, kendimi yabancı hissediyorum doğduğum bu şehirde,
Duvarlar tuhaf tuhaf bakıyor yüzüme,
Her zaman yürüdüğümüz o caddelerde,
Sanki ilk adımmış gibi bir birine sürtünüyor ayaklarım,
Bu şehre o doğduğum şehir mi demeli,
Yoksa seni kaybettiğim o kayıp şehir mi?
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta