Özlem, o ilk söze inanmak zorunda mıydın, söyle?
Hayatım dediğin sesin, meğer yankısı boşlukmuş.
Bir yalan teliyle değil, bin sahte sözle örülmüş o duvar,
Sen o viraneye yaslandın, huzur sandın; şimdi enkazın altındasın.
Her köşe başı şimdi, yoksulluk değil, sensizlik kokan bir diyar;
Çok sevdin, evet; ama rüyana giren ihanet gölgeli bir yardı.
Bir ayak sesi duymayayım
Kapıya koşuyorum
Gelen sen misin diye
Bir siyah saç görmeyeyim
Yüreğim burkuluyor
Ağlamaklı oluyorum
Devamını Oku
Kapıya koşuyorum
Gelen sen misin diye
Bir siyah saç görmeyeyim
Yüreğim burkuluyor
Ağlamaklı oluyorum




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta