diz çökmüş gecelerin hatrı var üstümde
Ve özlem dayanılmaz bir yük
İçimde durmaktan eskimiş bir acı
Yerini bilmediğim bir kargaşaya bırakıyor
Mavinin kızı çok uzakta değil
Sanki şiirlerimden bana gülümsüyor
Kan çanağı gözlerimin kızıllığı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta