Özledim deyip de Şiiri - Murat Ülkü

Özledim deyip de geçme öylece,
Dile düşen sıradan bir söz değil bu.
Ben her gün ölürken binlerce gece,
Sende uyanmanın feriyim; duy bu!
Q
Zihnime kazınmış silinmez izin,
Düşte hayalin var, dilde ise adın.
Ferini yitirmiş yorgun gözlerin,
Ruhuma mühürdür o cennet tadın.
Q
Belkiler tükendi, kuşku yoruldu,
Galibalar şehri terk etti çoktan.
Bizim sevdamızın hükmü kuruldu;
Payıma ayrılık düştü o yoktan.
Q
Özledim deme hiç, özlemim yakar,
Seninki meltemse, benimki boran.
Gözümden her damla kalbine akar,
Deryada boğulur bu ağır hüsran.
Q
Kusursuz sessizlik, adın çığlığım,
Can çıkmadan teni, ruhu közledim.
Ben bu hayata seninle bağlıyım;
Ölmedim ama... ölümüne özledim.
Q
Harman etme sözü, harcama öyle,
Senin baharın kışıma denk değil.
İçim yangın yeri, gel de gör söyle;
Hangi lisan bu kor ateşle cenk değil?
Q
Düşlerin katili, uykumun piri,
Zihnimde her sabah ihtilal adın.
Damarda sızlayan o sesin diri,
Mühürledi beni o masum tadın.
Q
Lügatinden sil o "belki"leri artık,
İhtimaller küçük, büyük sancımdan.
Gönül sarayları darmadağınık;
Vazgeçtim dünyanın hırs ve hıncından.
Q
Özledim dersen eğer, yer sarsılır,
Benim efkârım eceli dize getirir.
Bir bakışınla bin kilit kırılır,
Bu hasret adamı toprağa götürür.
Q
Sanma ki hayattayım, sanma nefes var,
İsmini sayıklayan gölgeyim şimdi.
Ölmedim ama içimde derin bir mezar;
Ötesine özledim; duydun mu beni?
Q
Lügatler yoruldu, kalem tükendi,
Duy Garip Murat’ın feryadını gör.
Ruhum sende kaldı, aklım firari;
Ölümüne sevmek, yaşarken ölmektir.