Özledim anne Şiiri - Agâh Tövbekâr

Özledim anne…
Ama kimseye anlatamıyorum.
“Alışılır” diyorlar,
Hangi acıya alışılır
Söyler misin anne?
Gidişine kızgınım,
Kader dediler sustum.
Ama insan
Annesizliğe susarak dayanamazmış,
Bunu geç öğrendim.
Herkesin bir sığınağı var bu hayatta,
Benimki toprak oldu anne.
Canım yandığında
Koşacak kapım kalmadı.
Bir derdim olunca
Telefon elimde kalıyor,
Arayamıyorum…
İşte en çok da bu
İnsanı parçalıyor.
Büyüdüm diyorlar,
Güçlendin diyorlar.
Ben güçlenmedim anne,
Sadece
Ağlamayı gizlemeyi öğrendim.
İsyanım sana değil,
Sensizliğe.
Çünkü dünya çok acımasız anne,
Ve sen yokken
Ben çok yalnızım.
Özledim anne…
Hem de sığmıyor içime.
Ne zaman “anne” desem,
Boğazıma düğümleniyor hayat.
Eğer bir yerden görüyorsan beni,
Bil istedim…
Ben hâlâ senin evladınım,
Ve bu isyan
Seni ne kadar çok sevdiğimin
En ağır kanıtı.

Özledim anne…
Adını anınca boğazım düğümleniyor.
Herkes güçlü sanıyor beni,
Bir sen bilirdin
Neremden kırıldığımı.
Sesini duyamayınca anladım,
İnsanı en çok
Sessizlik üşütüyormuş.
Geceleri yokluğun örtü oluyor üstüme,
Uyuyamıyorum anne…
Herkes “zamanla geçer” dedi,
Geçmedi.
Sadece alıştım
İçimde eksik yaşamaya.
Bir derdim olduğunda
Kapını çalamıyorum artık,
Ama içimde hâlâ
“Anne” diye ağlayan bir çocuk var.
Sarılmanın ne kadar kıymetli olduğunu
Sen gidince öğrendim.
Keşke demek ağır geliyor anne,
Ama keşke…
Bir kez daha saçımı okşasan.
Özledim anne,
Hem de anlatamayacak kadar.
Dünya kalabalık,
Ama sensiz çok sessiz.
Eğer bir yerden duyuyorsan beni,
Bil istedim…
Ben büyüdüm belki,
Ama seni özlemek
Hiç geçmedi anne…

Tarih:05/08/2023

agâh tövbekâr
Kayıt:08/02/2026 23:37:00