Özgecan Aslan Şiiri - Gökmen Yılmaz Erdem

ÖZGECAN ASLAN

Gencecik bir kızdı
özgecan aslan.
kendi halinde,
şımarıklıktan uzak
sevgiyle büyüdü
baba ocağında.
çok istediği bölümü
kazanırken
dünyalar o'nun olmuştu.
okulundan geri kalmak
şurada dursun,
vakit buldukça çalışıyordu.
tarsustan mersine
evine dönerken
şehirlerarası yolculuk yapan
bir minibüse binmişti.
çok geçmeden
aynalardan bakan şoförün
katilin
pişkin bakışlarıyla yüzleşti.
nerden bilebilirdi?
başına gelecek olanları.
ilk firsatta kaçmak istedi, olmadı.
çok geçmeden
masumane çocuk
kendini yerde bulmuştu.
ıssız bir ormanda,
katledilip, yakıldı bedeni.
hiç bir kitapta olmayan
vahşiyet hangi aklın eseridir?
hangi vicdanda yer bulabilir?
anlaşılır değil! !!..
bu nasıl tarz bir nefrettir,
bir insana böyle bir şeyi yaptırabilir?
bu ülkede genç kızlar,
toplu ulaşım arabalarına
binemeyecek mi?
bu kızlar bizim.
enine boyuna, tedbirler alınmalı.

seni unutmayacağız özgecan!
tanrım, ışıklar içinde uyusun.

Aksaray/11 Şubat 2026

GÖKMEN YILMAZ ERDEM

Esen kalın.