Filvak-i bazı zaman galeyana koşar gailesi ozanın,
Ve daim kalemi omuzlar yükünü biçare gözyaşlarının,
Umut ki mumla aratır kendini,hurdahaş kirpiklerinde insanın,
Kıssamdan hisse al oğul, lakin masal değil gerçektir anlattıklarım.
Aşk denen o kahpa melun baba bizim gibi garipleri de bıraktı yetim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta