Bir mavi deniz ortasında bir beyaz kule,
Avucuma sığmayan oyuncaklarımdı.
Deniz kulenin önündeki kayalara çarpar,
Tarih yükselir gökyüzüne karışırdı.
Oyuncağımı başkasına sattılar!
Artık deniz kulenin önündeki dümdüz betona çarpıyor,
Tarih ise yemek kokularına karışıp,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta