Öylesine... Şiiri - Buse Nur Manga

Kırgınlıklarım olduğum ve olamadığım şeylere dair,
Zamanın avuçlarımda ufaladığı o kırık aynalara bakıyorum,
Yüzümde yabancı bir çehre, ceplerimde ağırlaşan keşkelerle.
Yaşamla talep edilenin ortasında uçurumların arasında
küçücük ümit kırıntıları arıyorum kendime dair.
Yıkık köprülerin eşiğinde, rüzgârın savurduğu bir yaprak gibi,
Kendi sesimin yankısından ürken bir gölgeyim şimdi.

İnanç nerede kayboldu?
Hangi çıkmaz sokakta bıraktık çocuksu güveni?
Umut nerede soldu?
Kanatlarımız hangi sisli uçurumda unutuldu?
Nerede kayboldu düşlerin imgesi?
Gökyüzü neden bu kadar uzak ve gri?

Var olmanın sancısı sürerken pişmanlık içinde,
Toprak sessizce çekerken ayaklarımın altından kendini,
diyorum ki;
Hayat bazen öylesine...

Öylesine bir rüzgâr,
öylesine bir durak,
Kıyıya vurup da adını unutan yorgun bir dalga gibi.