Öyle sağırım ki kendime Şiiri - Murat Tali

Öyle sağırım ki sesime.
Kuş kanadına yabancı oldu düşlerim.
Parmak ucunda yürüyorum sevmelerime;
ürkmesin diye içimde kalan son çocuk.
Sahipsiz ve aç bir kuzgun
konuyor saç telime.
Her sabah biraz daha siyaha boyuyor
adımı unutan aynaları.
Hani diyorum,
bıraksam kendimi en uzun geceye...
Belki karanlık, benden daha iyi tanır
yarım kalmış dualarımı.
Sahipsiz bir sabaha
tek başıma uyanmayı hak görüyorum.
Çünkü en çok,
gelişi olmayan kapıları bekleyip duruyorum
Ciğerlerime doluşan rüzgarlar inat
Bir ses geçiyor içimden ansızın
ben yetişemiyorum kendimden öte düşürdüklerime
Bir ömür devirip dudak kıvrımlarına
kendi yankısının gerisinde bırakıyorum
insan hallerimin sergüzeşt kaçışlarını
Ve ben,
şu apansız sevmelerimi
ceketimin iç cebinde
kırışmış bir mektup gibi taşıyorum
Kimseye okutmuyorum korkularımı bulaştırdığım sevdalarımı
Belki de bu yüzden
öyle sağırım ki sesime...
Sanki beni benden başka
hiç kimse duymamış gibi
bağırıp duruyorum dört odalı kalbimin
soğuk duvarları arasında