Benim ateşim yüreğimde,
söndürmek istesem de
her hamlede yeniden tutuşuyor delice…
Ne zaman sustursam içimi,
bir hatıra düşüyor kor gibi;
bir bakış, bir söz,
yarım kalan bir cümle
yeniden alev alıyor sinsice.
Kül sandığım her yerde
bir kıvılcım saklı kalıyor nedense;
ne kadar sus desem yüreğime
ateşler konuşuyor benim yerime.
Ve ben yanarken zaman durmuyor,
rüzgâr geçiyor üstümden;
her şey yoluna devam ediyor…
oysa göğsümdeki yangın
hâlâ susmuyor.
Bu yürek var ya…
yanmayı da bildi,
yanarken dimdik kalmayı da.
İşte bu yüzden
ben bu harla yürümeyi öğrendim;
biraz acıyla,
biraz sabırla…
biraz da kül olarak.
Öyle işte.
Kayıt Tarihi : 17.3.2026 20:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!