Öyle bir geçer zaman ki

ÖYLE BİR GEÇER ZAMAN Kİ
İsmini bir türlü koyamadığım bir tat var damağımda
Dizlerimde günlerce yürümüş bir atın bitkinliği
Kollarım benden habersiz şekilde çalışmakta
Ruhumda anlamsız bir tariftir
Bir türlü herhangi bir zemine oturamayan bir mana
Bu kadar belirsizlik
Bu kadar bekleyiş için gelmiş olamam dünyaya
Dizginlerim kopmuş
Gökyüzümdeki kuşlar yaralı
Gençlik denen sarhoş kadın beni aldatıyormuş
Hissiyad
Bilemiyorum!
Anne, bugünlerde sigara üstüne sigara yakıyorum.
Aldığım sigara paketinin üzerinde
“sigara içmek yavaş yavaş öldürür”
Hayatım boyunca daha okkalı bir yalanla karşılaşmadım
İnsanı yavaş yavaş öldüren bekleyiştir.
Yoruldum,
Dinlenmek denen istikbal
Bağrımdan söküp alınmış gibi
Rabbim,
Bir acziyet var ki üzerimde
Aynı insan gibiyim.
Çaresizlik ve yeislik
Umuduma pranga vurmaktadır.
Öyle işte, Anne!
Tozlu raflarımda kitaplarım karman çorman
Tozları alınmamış
İçindeki tozlardan zihnim hastalanmış gibi hissetmekteyim
Daha önce böyle sancı çekmedim
Korkmaktayım
Durmamakta
Ve kanatlarımda ıssız bir cümle
“Beklemek insanın uğradığı en zehirli saldırıdır.”
Öyle öğrendim hayat boyunca
Nerede bir bekleyen gördüysem
Uzaktan boynuna sarıldım
Acıdım haline
Acındım
Bunu öğrendim
İnsanın kaderidir beklemek.
Öldükten sonra da bekleyecek!