Otuz Üç Düş Yolcusu

(Gözlerdeki Düş Aynası)

Bak dayê...

Ne kurşun sindi o gözlere,
ne ölüm.
Temmuzun sıcağında parlayan
birer gökyüzüydü her biri.

Amara'nın bahçesinde
otuz üç gül açtı o gün.
Her biri, sınırları aşan
bir umut köprüsüydü;
çocuksu gözleriyle...

Çantalarında oyuncaklar,
heybelerinde umut ve sevda vardı.
Baktıkları her yerde
filizlenirdi yıkık kentlerin umudu.

Şimdi sorma dayê,
"Neredeler?" diye.

Başını eğme.
Bak...

O körpe gözlerdeki ışık
hâlâ göğün en yüksek yerinde yanıyor.

Bir uçurtmanın kuyruğunda,
bir çocuğun gülüşünde,
yarım kalmış bir oyunda...

Otuz üç düş yolcusu,
adaletin gözleriyle
hâlâ bu dünyaya bakıyor.

Bak dayê...

Gökyüzü,
onların gözlerinden
hiç eksilmedi.

---

Not: Bu şiir; 20 Temmuz 2015'te Suruç'ta, yarım kalan bir düşü tamamlamak ve çocukların yüzünde bir gülüş olabilmek için yola çıkan, hain bir saldırıyla aramızdan koparılan 33 düş yolcusunun ölümsüz anısına ve sönmeyen umutlarına ithaf edilmiştir.