Hani bu aşkın en koyu hali vardı ya…
Ha işte o…
Yan yana iken bile birbirinden ayrı kalamayan gözler…
Nefes almadan dakikalarca birbirine kenetlenen dudaklar…
Senkronize hareket eden bedenler…ama ben daha ötesindeyim…
Heyecan içersinde beklemeler…..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta