Ötesi Zamanın Şiiri - Engin Topkan

Ruh zamanın ötesi,
Nefes bülbül kafesi.
Ruzi mahşer ötesi,
Ruh bedenin cefası.

Şu dünya bir gölgeymiş,
Aşk nârıyla yanan bilir.
Bu can bir hoş emanetmiş,
Aslına tez dönen bilir.

Ne mülke meyil eyle,
Ne şan u şöhret ara.
Kalbine bir eyle eda,
Kulak ver o rüzgâra.

Perde kalkar gözünden,
Hak görünür her yüzde.
Dönmez sadık sözünden,
Gece biter gündüzde.

Katre akar deryaya,
Yolcu menzile varır.
Dost yüzüne kim bakar,
Varlık onda yok olur.

Sen seni bilmek gerek,
Hakka yönelmek gerek.
Bu dünyadan göçerken,
Safi arınmak gerek.

Gönül bir yüce saray,
Parlar içinde dolunay.
Nefse karşı duranlar,
Olur o mülke miray.

Seslenir gizli nida,
Can feda olsun yâra.
Yolcu yolunda gerek,
Erer elbet didara.

Ozan der ki derinden,
Ses gelir can evinden.
Kafes kırıldı mülk gitti,
Ruh kurtuldu bendinden.

ENGİN TOPKAN (01.08.2026)