Yine bir trenin acı çığlığı,
Geliyor dağların ötelerinden.
Patika yolların sık çalılığı,
Gülüyor dağların ötelerinden.
Dağlar sarmaş dolaş kara trenle,
Pervasız, böğründen hançerleyenle,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Harikaydı... Özlettirici.. Dinlendirici. Güzel bir çalışma.. Kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta