Orta Doğu, mavi kelebeğin doğduğu nehir.
Kendi coğrafyasında bir garip misafir.
Kendi lokmasını izinle ağzına götüren bir millet.
Orta Doğu basit bir eşya, Birleşmiş Milletler zilyet.
Nükleeri olan ülkeler taş atan insanlardan korkarlar.
Ne olurdu taştan korktukları kadar Allah’tan korksalar.
Ölmek için doğan çocukların çığlığını susturan silah sesleri…
Her vurulan insanda kan yerine petrol akacakmış gibi;
Niye bu kadar hırslı ve istekli bilmem ne askeri.
Gazze'de insanlık ölüyor, yürekler yanıyor.
Umutlar zehre bulanmış, kan gövdeyi götürüyor.
Kol, bacak bir yerde; parçalanan hayaller bir yerde.
Bedenler tamam da,
Paramparça olmuş hayaller sığar mı çuval içine?
Kan döktüler, yok ettiler
Yok etmek için mi var edildiler?
Ahh… Gökyüzünün ağzı olsa da dile gelse.
Ne feci katliamdır o,
Vahşet akıyor nehirlerinde.
Her gün kıyamet, her gün son gün.
Zindandan idama bitmeyen bir sürgün.
Barış ne basit, ne sahte bir kelimedir.
Barış için geldi,
Bebeğe mama değil kurşun yediren kafir.
Ey İslam Alemi görün olanları,
Ne dinlenin ne de dilenin;
Sadece Allah’tan dileyin.
Ey insanlık farkına var artık;
Orta Doğu'da yapılan, kanlı bir ayin.
Mayıs / 2015
Kayıt Tarihi : 29.03.2020 19:34:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
