Ormanın içinde biz Şiiri - Barış Taşdemi ...

Odamızda seninle hayaller kurarken
hafif bir rüzgar, pencereden içeri selam veriyor.
Düşlerimizi serinletse de, hâlâ sıcak —
seninle olmak gibi.

Ormanın içinde, akan bir nehir
nehrin kenarında, devasa bir ağaç
ağacın tepesinde bir ev
ve evin içinde biz.

Yatağımızda sessiz, gürültüden uzak,
şehirlerden, binalardan, sokak kokularından
çöplerin gözlerinden kaçmışız.
Sakinlik…
Duruluk…
Sevinçle ve huzurla okuyoruz düşlerimizi.

Bir sen oluyorsun Leyla,
bir ben Mecnun.
Ve bir o kadar da deliliğimiz var —
birbirimize dair, birbirimize doğru.

Ormanın içinden kuşların sesi geliyor,
şarkı söylüyorlar dallarda.
Ağaçlar da dans ediyor —
bir meltem gibi, bir düş gibi.

Sen yatağında nehrin sesini dinlerken,
ben ormanın en derinliklerinde gezinirim.
Avucumda, sana getireceğim yeni bir düşle
dönerim her seferinde…
çünkü uyanmak bile güzel senin yanındayken.

Yalnız değiliz aslında o evde,
cam kenarında bir eski kitap,
köşede unutulmuş bir mum,
ve masanın üstünde
el yazınla yazılmış bir not:
"bu ev seninle güzel."

Zamanın nabzı yavaşlıyor burada,
saatler artık bizden yana.
Her sabah bir çiçeğe benziyor,
her gece bir masala.

Korkularımızı da astık tavan arasına
orada unuttuk eski ayakkabılarla birlikte.
Birlikte susuyoruz bazen —
susmak da bir sevgi biçimi çünkü
sen anlayınca kelimesizliğimi.