Orman Şiiri - Hatice Ak

​belki inanmayacaksın;
birkaç gündür süren uykusuzluk nöbetim
nasılsa o gece dindi.

​bir an seni gördüm;
uzak köşelerden birine yanlamasına oturmuşsun,
önünde kâğıtlar, kalemler...

​hemen yanında iki boş bardak
ve etrafında sana yakın, yabancı yüzler.
kimseden çıt çıkmıyor;
herkes kendisiyle tıp oynuyor sanki.

​birden, kulakları sağır eden bir patlama!
herkes irkilirken bir ses yükseliyor:
“ne hoş, gök gürlüyor...”
bir ağaç, yağmur yağıyor diye inliyor.
​uyanıyorum...
yağmur yağıyor.