Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Düne kadar
Başını okşadığın
Tepeden tırnağa
Sevdiğin insan
Zamansız bir
esintiyle

Belki de gelinciklerin bir mevsimlik hayatıydı ,
Çocuklar gibi sevinçle yaşadığımız aşk ..
Sensizlik ve sessizlik içinde geçecek zamanlara
Teselliydi belkide gelinciğin ömrü kadar zaman ..

İnsanları öldürmek için ,
Silahlar bombalar üretmeyen onlardır ,
Yalanların ardına saklanıp ,
İşgale katliama girişmezler
İlk adımını attığın günden beri
Seni en çok seven en fazla koruyan

Kadınların yaşı yoktur .
Kadınların yaşı gözyaşıdır .
"Git !"dediğinde kaImanı .
"Arama!" dediğinde aramanı .
Konuştuğunda dinlemeni .
Çiçeği değil çiçek alacak duygular taşımanı ,

Eylül bir kadındı !..
Kurumuş çiçekleri ,
Göğsünde tutuyordu .
Sevgi arıyordu ...
Sarılmak istiyordu ...
Sararıp soluyordu ..

Kadın ;
isterse ağır
İsterse sağır
İsterse kör olabilir .
Yanındayken bile yüzünü göremezsin !
Kadın ;

KADIN FENERİ
Bir kadın gördüm...
Deniz kıyısında,
Uzaklardaki sevgiliyi çağırmak ister gibi.
Saçları rüzgardan karışmış, dökülmüş omuzlarına...
Mavi gözleri, denizin derinliğini yansıtıyor.

Geçecek bu yasaklı, kabus gibi günler,
Gözlerden uzak,
Keşfedilmemiş ne zarif kadınlar var!
Ekmek kırıntılarıyla besledikleri kuşlar ve
Bakımını yaptıkları çiçekler buna şahit.
Uzun süre kapandıkları evlerinden,

Bir çocuğun boyu kadardır ,
Kibirsiz adamların boyları ! ..

İnsanlar dünyaya geldiklerinde,
Göğüs kafeslerine sevgi ve iyilik yerleştirilmiştir. Hayata masumiyetle, temelden ve sıfırdan başlarlar.
Kimileri sağlam adımlarla ilerlerken,
Kimileri çeşitli zorluklarla karşılaşır.
Bu gelişim süreci, kişiliklerini şekillendirir. Zihinsel yetenekler gelişir ve bilgi birikir.