Orhan Demirtaş Şiirleri - Şair Orhan Dem ...

Ve sonunda anladım ki hiç bir şey rüya değilmiş.

Konuş artık aşka sürgün kalbim, gün konuşma günüdür acıya. Yeter sustuğun kalben. İçindeki yetmiş iki kederi kır ve hayali bile olsa var yüreğinin sıcağıyla sevgiliye, beyhude kararsa bile ansızın canına gece.

yıllardır bir gölge misali sırrımın içinde bir sır gibi saklıdır yüzü. Her bir karışı aklıma yazılan. Kalbime yazılan. Ruhuma yazılan. Bir Ardıç ağacı misali hasrete dair ölüp ölüp kendi dalıyla yeniden doğan. Güneşin, ayın, yıldızların şehri, sevdanın şehri, aşkın şehri İsfahan'ı tümden yakar gibi gönülde yanan,
yanan, yanan, yanan

bozgunundan gelir içim
Babilin asma bahçelerini talan ettim de döndüm
can çürür, ömür yıkılır önümde
bir garip fırtınadan kum tanesi kalırım sensiz

sabır ve tuz konaklar yaramda

Boş ver mükemmel olmayı
Sade olmayı
..Sahip olmayı
.....Memnun olmayı
........Mutlu olmayı
..........Haklı olmayı

gökkuşağı gibisin sevgilim

hani gel alnından öpeyim desem
.....yedi renkli gül açar gözlerin

yanağından öpsem

bugünde aynı dün gibi havanın dilinde senli bir ikrar
bütün düşüncelerim,
........yine o kutsal bedeninin etrafını tavaf etmekte yar

..gerdanının kokusu,
........................ömür ziyadesi saçların,

Ah be yalnızlık.
Kuduz bir köpek kadar yalnızım ben. Uyaz bir kedi, yabani bir at kadar yalnız. Adımı duyan her kes terkediyor beni. O yüzden ne olur artık adımı anma be yalnızlık. Kapı arkasıdır yalnızlık. Dışarısının en sonudur. Cehennemin dibidir yalnızlık. Güneşin sönmesi, Dünyanın gayya kuyusunda kaybolmasıdır. Gecenin ayazıdır yalnızlık. Karanlığıdır ömrün. Kalbin çıkmasıdır bedenden. Bütün kaburgaların bir bir kırılmasıdır zamansız.

YALNIZLIK, KİMSESİZ BİR MEZAR TAŞIDIR.
BEN İSE EN SEVGİLİ MEZARI YALNIZLĞIN

bembeyaz bir şeydi seni sevmek,
........kana kana su içmek gibi bir şeydi

dört mevsim gelincik kokan
......taşkın bir nehir gibi köşe-bucak

uzun zamandır yok gibi yaşıyorum, bu hüzün benim ve kuytusu sessizliğin
asi yamaçlara dayanan bu tutsaklık benim, yapraksız bir ağaç gibi bu yalnızlık benim
ve yüreğimin ortasında kemiksiz birkaç keder
delice ruhumda kımıldayıp duran tepeden tırnağa katı bir esaret
göğsümde hiç durmadan ağlayan bir kaç çocuğun gözyaşı var,
sırtımda günah gibi taşıyorum bu sıra bir yığın insan yükünü

adın ne güzeldi senin öyle
..............GÜL diyorlardı sana
sen güldükçe yüzün açıyordu kırlarda, bayırlarda

her yer sen güzellikte kokuyordu sonra

yarim, ah yarim
ey korkum
...ey cesaretim
......ey sürgünlüğüm
...............ey esaretim