Öpüşen Ruhların Ayrılışı Şiiri - Haktan Can

Güller kokardı.
Toprak kokardı.
Yağmur kokardı.
Hayat kokardı.

Tat verirdi hepsi.

Farkına varmak,
kaybedince ortaya çıkan
sinsi bir kaderin oyunu.

Giden ruhu aldı gitti;
sevinci, sevgiyi, aşkı, gülmeyi…

Yaşayan bir ölü gibi…

Mühürlü mutluluğun kapısı artık.

İşin kötü yanı;
mührü zorlayan da yok,
mührü diretmeye çalışan da…

Bu nasıl bir umutsuz vaka…

Sözüm ona:
Can bedenden çıksa dahi
seni dileyip gezecek sonsuzlukta,
bir umutla…

Bulamasa da koymaz ona;
en azından denedi,
huzuru süreçte buldu.

İşte o süreç,
aşkın tanımıydı…

Vedasız,
öpüşen ruhların ayrılışı…