Gözlerim çarmıha germiş hayalin
Kararıyor her yer sessiz sakince
Boynumda ayrılık denen vebâlin
Suçuyla geçiyor onuncu gece
Ah iki sevgilim karım ve kızım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




İnşallah geçici bir ayrılık olmuştur ve yine kavuşmuşsunuzdur segililerinize zira bir on gün daha dayanamazsınız bu gidişle. Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta