Onun adı AŞK
tökezlerdi bazen
çocuklar gibi şen,koşuştururken.
Avuçlarında sevmeleri
bir dokunuşta yakıveriyordu yürekleri.
Dermansız gönüller bile
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Ne bir resim ne herhangi renk ne yorgun harfler anlatabiliyor aşkı... Bir tek kendi duyduğumuz ses var ya.. İşte bunun adı AŞK...
Kalemine sağlık adaşım.. Çok beğendim.. Sevgiler.
Bu şiir ile ilgili 21 tane yorum bulunmakta