Ayrılık rüzgarına kanatlanan sevdaları saklamaktalar gözlerinin perdelerinde,
Karanlık mahzende nefti hüzünle kızıllar giydirmekteler ruhularına,
Yine aynı yerdeler,
Mazinin soğuk anıları üzerinde...
bilmem kaçıncı gecesindeler yanlzılık mevsiminin,
Dudaklarında hayatın kekremsi tadı,
Tarifi imkansız birinin, dilinden dökülecek incileri beklemekteler..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta