Önder Yalav Şiirleri - Şair Önder Yalav

Soğuk duvarların beni çektiği yalnızlıktayım.
Can çekişen şiirlerim durgun,
Seni yazacak kadar canlıyım.
Bilinmeyen yerlere yelken açarım,
Kıyıdan uzaklaşan ruhuma naçarım.

Seninle ilgili başlayan
Ne varsa unuttum.
Beni Aşk’tan yana vurdun.
Kırıldım cam gibi,
Aşkın sırrını yalana kullandın
Seninle ilgili ne varsa,

Satırların bir yaşamı var,
Seni yazıyorum ya...
Şiirlerde yazıyorum,
Anlamını yitirmiş sözlerde,
Volta atarken düşüncelerde,
Seni yazıyor, Seni arıyorum...

Önce hayat her şey gibiydi;
Anlamsız acının tadı
Adının kaybolmuş tuzağı
Adresin kaybolmuş yasağındayım

Sonra yaşam Narkoz gibiydi;

Karanlık geceler midir gözlere hitap eden,
Sözler midir yoksa seni kalbime esir eden.
Aydınlıklardır bizi kendimize mahkum eden,
Bazen yaradır bazen tutsaktır bizi esir eden...

ÖNDER YALAV

Tutmak istedim seni sensiz
Sen tutkularıma cevap vermedin
Gitmek istedim senden kendim
Ben seni buldukça kendimi kaybettim

Bir ses var sensizliğin sessizliğinde

Bir gölgesin peşime bırakmayan,
Gecemi gündüzüme karıştıran.
Sensin bana her gün darbe vuran...
Bu şiiri yazan "SEN",
Bu kadar sevmek senin neyine.

İşleyen zamanın Benli hayatı gölgesinde,
Sabah soğuk ayazı gösteren,
Sisli havanın derin uykusunda kalan.
İnce ince rüzgarın sesi...
Karanlığı yok eden gökyüzü.
Aydınlıkta başlar sayım saati,

Bir savaştayım giyinip kuşandığım
Sensiz bir amaca hizmet ediyorum
Bu benim son savaşım
Kazananın olmadığı satırlarımın yarışında
Kaybedenin ben olduğuna inandım

Birileri bizi başka kıyıya sürüklemek ister,
Birileri sürgün edildiğimizi bilmez...
Soruların aksine,
Cevapsız kelimeler yer eder beynimize.
Sorgulanmış bir hayatın gölgesinde,
Yargısız bir müebbettir hayatımız kimseler bilmez.