Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Rüyamda nefsimden soyundum
Görevim yürek meydanına çıkmaktı
Hayatımı kazanmak için düştüğüm yanlıştan
Bir ibret yaşayarak ve yaşatarak ayıldım

Yaratan yeryüzünde ibretler için insanları kullanırdı

Günahın koynu çok zevklidir
Buna meyilli insanların hevesi
Pişmanlığın ömrü de çok sürmez
Hileyi tuzak insanın şeytana dönünce nefsi

♾️▪️Önder Karaçay▪️♾️

İnsan, nefsi olan yani içinde şeytan taşıyan ve her an ona bürünen bir canlıdır.

Yaşam çok maddeci ve şeytan hem oraya oynuyor, hem oradan vuruyor.

İnsan kendi aleyhine olduğunu bildiği halde kendisine silah doğrultmuş bir canlıdır. Öldürmeden durmuyor.

Hayatta bir insanın en zorlandığı konu kendisi olmaktır.
Kendi olmak yerine kendini oynayan insanlar tanıdım.
Kendim olmaya çalıştıkça kendi olmayan insanlar karşısında hep yanıldım.
Zorladılar onlar gibi olmaya!
Direnebildiğim kadar dayandım.
Bilmiyorum!

▪️🔘▪️Aş, bendini ve engelini aş, yalnız olma, yoksa iş yaş! Birlik, beraberlik ve biz bilinci içinde dayanışma şart. ▪️🔘▪️

▪️♾️▪️Önder Karaçay▪️♾️▪️

Yaşadıklarımızın bize ne katacağını önceden bilemeyiz. Önyargı ortaya koyarak yaşananların acı ve çekilmez tarafını görerek yaşamı devam ettirmek doğru bir tutum olmadığı gibi acıların sonrasında ne yaşatacağına çok takılmamak gerekir.

Acılar belki de bir güzelliğin kapısıdır.

Pessoa der ki;

🌒 Özgürlük Göklerdedir Sözünün Ne Anlama Geldiğini İnsanlık Bir Kez Daha İdrak Edecek 🌒

Nerede, kiminle ve bu nasıl olacak.

21 Aralık 2015 tarihinde Anadolu'da kozmik devrim süreci mahşer tufanı ve canlı ölüler ibreti ile başladı.

Bu nasıl oldu diye soruyorlar?

Düşüncen iyi çalışsın istiyorsan onu özgür bir ortamda beslemen gerekiyor.

Bak ben tefecinin ayağına kendi kurşunu kendine sıktırarak örgür beslemeye başladım düşüncelerimi.

💫 Soygunun şişi kamulaştırma ile alındığında balon patlayacak ve yaşam pahalılığı bitecek 💫

Neden soyuluyoruz? Karşılıksız para basan tefecileri doyurma karı yüksek olduğu için.

Bizans sermayesi geçim için değil madde gücün tümünü istediği için bu zulüm yaşanıyor.

Biz çocukluğumuzu yaşamadan büyüdüğümüzü sanıyorduk!

Belli bir yaşa gelince ve hasar büyüyünce anladık ki;
Anlamsızca hasarsız yeniden büyüme isteği depreşiyor insanın içinde ister istemez

Yeniden çocuk olmak, aynı dayatmaları yaşamadan büyümek ne uzak bir ütopya