Sesini duymak gerekti belki, umut tohumlarını yeşertmek için.
Can vermekti, can'dan geçmekti, uğuruna feda olmaktı bu aşk için.
Akıp giden zamana yenildim, güzel gözlerini ağlattım, peki niçin.
Ah'ının ordusunda asker oldum, isyanım kendimedir benim.
Küçük bir kızdın sen, pileli etekli, rengi lacivertti sanırım.
On altı yaşındaydın. Unutamam hiç, yüreği temiz, masumca.
Bir hayat geldi geçti senden ayrı, o günleri hasretle anarım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta