Ömürlük sabah Şiiri - Derinin Dünyası

Dur biraz,
ben seni bu sefer aceleyle değil,
yangın çıkarır gibi seveceğim.

Öyle kapı çalmalar yok,
öyle “müsait misin” soruları yok.
Kalbinin tam ortasına düşeceğim,
adı konmamış bir felaket gibi.

Sen alışkın değilsin biliyorum
biri gözlerine bu kadar yaklaşınca
geri çekilmemesine
ben çekilmeyeceğim.

Bak, ellerim cebimde değil artık,
korkularımı bıraktım merdiven boşluklarına,
çocukluğum hâlâ dizlerimde yara,
ama sana koşacak kadar iyileşti.

Bir gün değil bu,
bir ömürlük sabah başlatıyorum bizden,
geceyi sırtımızdan atıp.

Durma.
Ben geliyorum
ve bu gelişin dönüşü yok.