Ömürlük Kumar Şiiri - Fatma Soylu

Güneşin rengine boyanmış dağda,
‎Çiçekler nazlıca açarken sevdim.
‎Gönül bahçesinde, o yeşil bağda,
‎Kuşlar kanat çırpıp uçarken sevdim.
‎
‎Bir rüzgar saçını savurur gibi
‎Bir dertle bağrımı kavurur gibi
‎Bir ahla dağları devirir gibi
‎Yollara ömrümü saçarken sevdim.
‎
‎Göklerden bir haber bekler gibiydim
‎Sabrıma sabırlar ekler gibiydim
‎Gülünce ömrümü aklar gibiydim
‎Hayalin önümden geçerken sevdim.
‎
‎Bulutlar ağladı derdimi duyup
‎Nefsimi körelttim sevdaya uyup
‎Ömrümü en büyük kumara koyup
‎Ben kendimden bile kaçarken sevdim
‎
‎Dağların ardında kızarırken gün
‎Bir çıkmaz sokağa dönerken her yön
‎Mazinin yüküyle dolunca o dün
‎Yalnızlık zehrini içerken sevdim.
‎
‎Dalgın bakışların değince bana
‎Bir ince sızı düştü şu sol yana
‎Yeminler borçlandım sevdiğim sana
‎Aşka kefenimi biçerken sevdim.
‎
‎Gözyaşım bağrımı yakarken bile.
‎Ecel gelip canı sökerken bile
‎Nefesim göğsümden çıkarken bile
‎Dünyadan ahirete göçerken sevdim
‎