Ne düne mahcup
Ne yarindan mahrum
Pas tutmaksizin mahmuzlayan yeleleriyle zaman taylarini kosarak
Deli gönlüne siginip gülizar bir cicekte tomurcuk..
Geldiyse gün belki tanidik yagmurdur, belki tümden yaban yel…
Örtülüp harama kilitlenmemis kapilarda karsilayan kabul ile
Meyli hanli ask sarhoslugunda insan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta