Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
annelik kutsaldır bilir degerin
büyütmek için uykusuz gecer
gecelerin bir gülüşle verir dünyayı
anneye bir bebek
büyür gider zaman gibi
ömrümüz biterken üzülürüz
göremeyecegiz evladımın evladını
diye
çok güzel anlatımdı eksiksiz
yerli yerindeydi hikaye
kutluyorum yüregini
nejla özkan
Şiir kafiye, mana , ahenkte çok güzeldi....
Kutlarım Ozan..
selamlar
Belki bir dünya servetin var olur
Duman çöker gönül dağın kar olur
En sonunda kara toprak yar olur
Bütün yollar birgün ona dönüyor
Erol gerçeği bil doğruyu söyle
Çarkı devrandır hep dönecek böyle
Yüce yaratanın emridir öyle
En son bütün canlar bana dönüyor
Muhteşem bir şiri okudum yüreğinizden akıp gelen. Kutluyorum kaleminizi ve yüreğinizi. Saygılarımla
Bir damladan olsa Adem-i insan
Doğar büyür bir gün Hakka ulaşır
Hayat böyle gider ölmezem sansan
Doğar büyür bir gün Hakka ulaşır.
Üstad bu dörlüğüde benden kabul et. Bir damla insanı çok güzel anlatmışsınız teprik ediyorum baki selamlarımla Aşık Şahmedi
Tebrikler..
************Bir Damla Su***********
Bir damla su iken ana karnında
Akıl sır erermi kana dönüyor
Kandan oluşuyor tüm azaları
Can içinde yaşar cana dönüyor ..çok anlamlı
HAYATIN BAŞLANĞIC VE SON NOKTASI ...BİR DAMLA SU İLE BAŞLAR ,SONDA OKYANUSLARA YOL AÇAR. TEBRİKLER GÜZEL KALEME.SAYĞIYLA
yasam ve ölüm....harika bir anlatim yüreginize saglik...tebrikler
çok güzel anlatmışsınız yaratana dönüşü tbrikler...
Bir damla su iken ana karnında
Akıl sır erermi kana dönüyor
Kandan oluşuyor tüm azaları
Can içinde yaşar cana dönüyor
Zaman tamamlanır dokuz ay geçer
Başka bir hayata gözünü açar
Ana bedeninden ak sütün içer
Doyurup karnını yana dönüyor
Bir iki üç yaşı ana kolunda
Yediden on beşe okul yolunda
Yirmisinde güller açar dalında
Sanki her gören göz sana dönüyor
Her kışın baharın yazın olsada
Üç beş tane oğlun kızın olsada
Yollar ne kadarda uzun olsada
Ömür takvimi hep sona dönüyor
Belki bir dünya servetin var olur
Duman çöker gönül dağın kar olur
En sonunda kara toprak yar olur
Bütün yollar birgün ona dönüyor
Erol gerçeği bil doğruyu söyle
Çarkı devrandır hep dönecek böyle
Yüce yaratanın emridir öyle
En son bütün canlar bana dönüyor...
ALKIŞLARIM HARİKA ŞİİRE VE YAZAN YÜREĞİNE ÜSTAD. KUTLUYORUM. SAYGILARIMLA...
Çok harika bir çalışm yapmışsınız.Ancak izniniz olursa bir iki konuya işaret edeyim.
Bir damla su iken ana karnında
Akıl sır erermi kana dönüyor
Kandan oluşuyor tüm azaları
Can içinde yaşar cana dönüyor
Kan olarak değilde cenin olarak düşünülmel.Üçüncü mısrada da canın oluşuyor,hayat varında, şeklinde düşünüldüğünde uyak sistemi yerli yerinde ve anlamı bir birini tamamlar.
Belki bir dünya servetin var olur
Duman çöker gönül dağın kar olur
En sonunda kara toprak yar olur
Bütün yollar birgün ona dönüyor Bu dörtlükte ise,birinci mısra:5+6=11 şekliyleikinci mısra:4+4+3=11 şeklinde.Halbuki şiirinizin genel teması :6+5=11şeklindedir.Şiir ve Hece ile ilgili bir takım konuları içeren düşünceleri yazmışım.Bakarsanız görmüş olursunuz. Genel anlamda çok değerli eserlere imza atacak kadar kaleminizin güçünü gördüm.
Sevgimle.
Mürsel Adıgüzel
Bu şiir ile ilgili 76 tane yorum bulunmakta