Ömür solarken Şiiri - Murat Ülkü

Demir parmaklıkta, ömür solarken,
Gözüme hayalin, dolup gülerken.
Ben her gün orada, bin kez ölürken;
Sana bu gidişle, madalya mı taktılar?
​
​Zindan duman altı, yüreğim darda,
Umutlar tükendi, kaldım firarda.
Benim gençliğimi, koyup o korda;
Hasretin bağrını, ateşle mi yaktılar?
​
​Ekmek niyetine, gamı yer iken,
Yastığım taş oldu, yorganım diken.
Ben senin yoluna, canı sererken;
Beni bir kalemde, silip de mi çıktılar?
​
​Gurbetin akşamı, çöker serime,
Kimse merhem olmaz, derin yerime.
Hasret zehir oldu, girdi kanıma;
O tatlı dillere, hile mi kattılar?
​
​Bir ömür adadım, yoluna bittim,
Sana ulaşmaya, her yolu tuttum.
Sanma ki ben seni, orda unuttum;
Sen beni burada, diri mi gömdüler?
​
​Garip Murat der ki, sitemim kalsın,
Vefasız olanlar, dersini alsın.
Şimdi bu dert beni, varsın da çalsın;
Senin de içine, kaç pişmanlık ektiler?