Ömür Saati Şiiri - Orhan Gülaçar

Dışarıda hayat yorduğunda,
Derin bir nefes alıp yatağıma uzandığımda,
Gece, uyku göz kapaklarıma indiğinde,
Tüm sesler durduğunda,
Duvar saatinden bir ses duyulmaya başlıyor odamda:
"Tik-tak, tik-tak..."
Zamanın soğuk metalik sesi bu...
Biraz da rahatsız edici.

Sonra içimden, daha derinden,
Göğüs kafesimden, aynı ritimle
Daha sıcak bir cevap başlıyor:
Sanki ramazan davulcusu Mehmet amca;
Tokmağını tenekeye değil,
Doğrudan cana vuruyor: küt, küt, küt...
"İşte," diyorum, "bu da hayatın sesi."

Geçen zamanın tıkırtısıyla
Yaşayan kalbin gümbürtüsü karışıyor.
Ve ben bu iki sesin arasında,
Geceye emanet edilen her nefesim için,
"Yaradan'a hamdolsun," diyorum kendi kendime.

"Bu gece de yaşıyorum."