Hayat beni küçük yaşta olgunlaştırdı. 6 yaşımda çalışmaya, 8 yaşımda ailemden kopmaya, 12 yaşımda ise kendi evimi kiralayarak ayakta durmaya başladım. Gece sokaklarda uyuyup, gündüzleri fırında çalıştım. Karnımı doyururken, bana sokakta yoldaşlık eden köpeklerle lokmamı paylaştım.
13 yaşımda sahneyle tanıştım; “Düşler Solisti” oldum. Kazandığım ilk büyük ödül, sesime ve emeğime verilen bir takdirdi. Genç yaşta kurduğum fabrikada onlarca kişiye iş verdim. Her düşüşümde yeniden başladım, çünkü vazgeçmek bana göre değildi.
Aşkı, dostluğu, ...
Bir noktada durdum,
çünkü her hareket ilerlemek değildir;
bazıları yalnızca yanlış yönde ısrar etmektir.
Kontrol edemediklerim vardı, bunu inkâr etmedim.
Ama kendi sınırlarımı korumamak
Bazı Ölüler Hiç Doğmadı
Bazı sevgiler yaşanmak için değil,
insanın içine kazılan bir mezar gibidir;
toprağı kapatılır
ama içerdeki ses
Dokunmak isterdim gözyaşlarına
Baş parmağımla gözlerinin altından silmek isterdim yaşlarını
Hafifçe saçlarını okşayıp alnından öpmek isterdim
Başını omzuma yaslayıp
Hıçkıra hıçkıra ağlamak seninle
Bu ev…
Neden bu kadar sessiz
Neden tek başımayım ben
Duvarlar konuşuyor mu artık yoksa
Gaipten sesler mi duyuyorum
DÖNMELİSİN
Her gece izlerken yıldızları
Bir nefes daha çekerken sigarandan
Dumanında görüyor musun yüzümü
Hayal ediyor musun dokunduğunu ellerime
Şimdi çıkıp gelsen kapıdan
Biraz şımarık biraz nazlı biraz da asi duruşun süzülse karşımda
Gözlerini devirip “işte geldim”
Yaşanan her ne varsa geçmişte bırakıp
“Döndüm dolaştım sana geldim” desen
Gülüşümü ödünç verdim gecenin en kör yerine, kimsenin dönüp bakmadığı o paslı sessizliğe,
çünkü bazı acılar anlatılınca büyür, saklanınca insanın içine yerleşir ve oradan kemirir her şeyi,
ben ise büyümesin diye cümlelerimi hafifleten, yükü şakaya bağlayan o eski refleksi seçtim yine.
Her şey olur gibi anlattım, sanki başkasının başına gelmiş, sanki ben sadece dinlemişim gibi,
kelimeleri eğip büktüm, gerçeğin keskin köşelerini törpüledim, kanamasın diye değil — görünmesin diye,
HAYATTAMIYIM BEN
Şimdi gözlerimi kapatıyorum hayata
Sözümü kestim sesimi susturdum
Yolumu bitirdim umudumu kaybettim
Hani “iyi ki vardım” ben?
Bunu söylerken hangi yüzündeydin,
Hangisiyle baktın bana,
Hangisiyle beni kandırdın?
Ben seni severken
Dikenli bir bahçe büyütmüşüm meğer kendi avuçlarımın içinde,
Toprak sandığım şeyin aslında suskun bir yalnızlık olduğunu çok geç anlamışım.
Her sabah umut diye eğilip su verdiğim kökler,
İçimdeki iyi niyeti emip karanlıkta bilenmiş gizli bıçaklarmış.
Ben çiçek açacak sanmışım, renk beklemişim, koku beklemişim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!