Ölüm, ölüm, ölüm…
Neden hep ölüm?
Görüp de farkına var diye
Yaşadığın günün.
Her nefeste azalırken yavaş yavaş
Geçip gidiyor günün.
Bir gün, bir gün daha azalıyor ömrün.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta