Doğa verdiklerini, bizden hep geri alır,
Hatıralardan başka elimizde ne kalır.
Derler; koruk dalında sabırla şurup olur,
Yaş haddini aşınca, şifalı sirke olur.
Öpüp de kokladığım gonca güller yok olur,
Aşık bülbül perişan, uçup gider kahrolur.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta