Ömrümün Issız Köşesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Ömrümün ıssız köşesinde,
Kuzey Güneyin zirvesinde,
Çığlık fırtına gölgesinde,
Gönlüm, bu hüznü omuzladı.
*
Damarlarımda gürültüler,
Asya Afrika dövüştüler,
Karanlıkları bölüştüler,
Bozuk ritimler doğururken.
*
Şarkılara kin kusulmuşsa,
Notalar, dilsiz susulmuşsa,
Çarpık seslere, pusulmuşsa,
Aklımın aydınlık camından.
*
Zehirli sıvıyı yutarken,
Dikenli yolları tutarken,
Kirli çamurlarda yatarken,
Vahşice tekmelenmişse dost.
*
Kayalar gibi ufalarak,
Zalim feryada, sarılarak,
Derinden yırtıp, acıtarak.
*
Aynalar sırrını dökerken,
Karanlık üstüme çökerken,
Bülbüller boynunu bükerken,
Bambaşka hüzünler başladı.
*
Kulaklarımda bir şangırtı,
Mekanlardan kopan tangırtı,
Zihnimde büyüyen zangırtı,
Dipsiz çukurları aşarken.
*
Fincanlar masada kırıksa,
Bütün hevesler sararıksa,
Ümitler derinden yanıksa,
Dağların puslu tepesinden.
*
Cismin kıymeti bilinmeden,
Gözdeki yaşlar silinmeden,
Sevgiler aşka bürünmeden,
Hoyratça ezilmişse çiçek.
*
Şiddetle mermere vurarak,
Keskin hançer gibi durarak,
Ruhları, derinden yorarak.