Menekşe gözleri öylesine manalı öylesine derin baktı
Sanki çölün ıssız bir yerinde gizli kalmış bir vahaydı
Tutuldum rüzgarda uçuşan ipeksi saçlarına
Yanıp sönen yıldızlar parlıyordu o pak alnında
Görünce onu eridi sıkıntılarım, güneşi gören buz gibi
Onu kaybetmemek için kabullenmiştim bilerek yenilmeyi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta