Ömrüm Şiiri - Mehmet Akif Ardıç

Ben de bu dünyaya gözümü açtım
Bin dokuz yüz yetmiş dört senesinde
Önce emekledim sonra da koştum
Babam Lütfi Ardıç'ın hanesinde

Dayım kulağıma ezan okudu
Babam adımı Mehmet Akif koydu
Züleyha bacım henüz yaşıyordu
Güller vardı saçının kokusunda

Elif ba öğrendim Mevlüt Hoca'dan
Hafızlık dersi aldım Mehmet Arıcı'dan
Mutlu mesut bir çocuktum önceden
Düşmemişken aklar siyah saçıma

Kızılcık topladım kuşlarla uçtum
Yaylanın soğuk sularından içtim
Şu yalan dünyadan bir de ben geçtim
Kederim kazıdım her karesinde

Olmadı soframda bir lokma haram
Şükrettim Rabbime varsa sigaram
Bir can bacım bir de ihtiyar anam
Yaşadık üçümüz bir aynı evde

Taşımak ağırmış sevdayı başta
Kaybettim babamı gencecik yaşta
Bir güzel sevdim Kahraman Maraş'ta
Düştüm onulmaz ah acı dertlere

Aşk acısıyla tutuştum ah yandım
Birgün seni benim olacaksın sandım
Dört duvar arasında geçti yirmi yılım
Savruldu dertlerim sigaramdaki küllerle

Genç yaşımda doldurdu saçımı aklar
Arada hatrımı sorardı dostlar
Mezarıma kimbilir ne yazacaklar
Süslesin Hanifem toprağım güllerle