Sevgilim,
ömrüm....
Sana bu satırları yazarken gecenin en sessiz yerindeyim şimdi.
Sokak lambaları kadar yalnızım...
Herkes uyumuş, şehir susmuş bir tek içimdeki özlem ayakta. İnsan kalabalığın içinde de özler mi ?… Deme
Ben en çok da insanların arasında kimsesiz ken özlüyorum seni. BiLiyorum hiçbir ses, senin sesinin yerini tutmuyor.
Yokluğun, odanın ortasında duran görünmez bir eşya gibi. Çarpmadan yürüyemiyorum. Nereye dönsem sana değiyorum; bir şarkıda, bir sokak köşesinde, akşamın turuncu ışığında… En çok da dalıp gittiğim anlarda.
Beyaz, ipek gibi yağdı kar
Bir kız kardan hafif adımlarıyla yürüyüp geçti hayal içinde
Arkadaşlarımı düşündüm, sevgili şeyleri
Sanki her şey bizimle var ve bizimle olacak
Şarkılar çaldı odalarda
Bütün insanları sevmek gerektiğini düşündüm
Devamını Oku
Bir kız kardan hafif adımlarıyla yürüyüp geçti hayal içinde
Arkadaşlarımı düşündüm, sevgili şeyleri
Sanki her şey bizimle var ve bizimle olacak
Şarkılar çaldı odalarda
Bütün insanları sevmek gerektiğini düşündüm




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta