ÖMRÜM
İbrahim ÇANKAYA
DAĞLARIN ARDINDA NEFESSİZ KALDIM
AŞIP GİDER BENİM ŞU GARİP ÖMRÜM
GÖZLERİM DOLARKEN İÇİM KAN AĞLAR
SUSUP GİDER BENİM ŞU GARİP ÖMRÜM.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta