Yaşamaya hasret bıraktın
Yollara bakmaktan yoruldu gözlerim
hayatın anlamsız yanını yaşatın
nice mutluluklar sevinçler varken
neden acılar ey hayat
Bütün ömrüm güzel bir yuvanın özleminle geçti ama hiç bahsetmedim
hayallerimden
baba olmak nasıl bir duyguydu hiç tatmadım
tutamadım bir çocuğun ellerinden özlemlerim içimde kaldı
herkeste olan bende neden yok dedim
Yorgun bir şehrin
Karanlık sokaklarına benziyor ömrüm
Ne yarınımdan bir umut kaldı
Ne de hayata bir bekleyişim.
Henüz yokluğuna
Alışmaya çalışırken
Zamansız ihanetin
Yiktı beni ...
Sarsıldı senli dünyam.
Bir bahar akşamı rastladım sana
Bakışlarında huzur sende kendimi buldum
Öyle yorgundum ki
Yaralarıma derman
yüreğimde açan gül oldun.
Aşkı senin gözlerinde görünce
Ömrümü sana vermek isterdim
O güzel gözlerine bakınca
bir ömür yanında kalmak isterdim
Ellerini tuttuğumda gözlerine baktığımda
Artık bütün yollar ayrılığı gösteriyor
Zaten sevgiden çok ayrılıklar yakıştı bana
Ne zaman inansam bağlansam bir yüreğe
Sonradan yanıldığımı anlıyorum
Şimdi de gidiyorum senden
İnandığım o sevgi vardıya artık yok
Gözlerine her baktığımda
Aşkla yandı yüreğim
Ellerindeki sıcaklık ellerimi yakıyordu
saçlarını rüzgar savuruyordu
İnanmayacaksın ama
kalemin bu gece seni yazıyordu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!