Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

O kadar uzak mı sence benliğinin en üstüne yolculuk?
o kadar zor mu
hep eskiden beri duyduğun gibi
yaban ellerden, kulaktan dolma dillerden?

yüzlerce kitabı

Ne olur abla
içimdeki çocuğun ölmesine izin verme!
Bak
şımarık bir çocuk gibi kapandım ayaklarına
ağlıyorum...

Altında çalışanları
hiçbir zaman hor görme.
Onları ilginden, sevginden mahrum bırakma.
Bil ki işler ancak böyle yürüyecek...

Tıpkı duş alırken ayakta

Sana
ne saygıda
ne sevgide
ne yardımda
ne sapıklıkta
ne sekste, manyaklıkta

Nereden öğrenirse bir anda birileri hakkınızda yeni birşeyler,
önceden en can selamları salladıkları halde her rastladıklarında
birgün gelir tanıyamazsınız
görmemeye, ilk selamı vermemeye çabalama başlamıştır.
kaçacak delik ararlar sanki! ..

Metrocity’deki K-Zone Kafe’ye genelde yalnız gelirim.
daha zevkli oluyor...

bir yandan kafedeki trafiği izlemek
karşımda benimle oturan biriyle konuşup, bakışmaktansa
“oranın kendisi” olmak...

Bilgelik yoluna kendini adamış yolcu
sıfır noktasından uzaklaştığı her dakika
kum saatinin iki tarafı arasında gider gelir
kaçınılmaz...

Ya kendine büyük tatlar yaratır

Yasaklarlar hep zaten.
Kendilerince 'gerekli' adledip,
hayatlarını, hayatları kısıtlarlar.

Böylece derlenip toplanacaklarına inanırlar.

Böyle büyük bir paradoks
hem de komedi-paradoks görmedim! ..

En çok reyting alan dizi...
Ülkedeki puslu mu puslu vadiyi anlatan
sıkı mafya dizisi...

Onu uykularında
gün içinde yalnız kaldığı dakikalarda
hatta düşüncelerinde takibe almıştı.

Acı vermeyi misyon edinmişti,
verirken almayı da yaşıyordu,