Ömer Dalman Şiirleri - Şair Ömer Dalman

Metrocity’deki K-Zone Kafe’ye genelde yalnız gelirim.
daha zevkli oluyor...

bir yandan kafedeki trafiği izlemek
karşımda benimle oturan biriyle konuşup, bakışmaktansa
“oranın kendisi” olmak...

Cevap vermek isterdim ayak oyunlarına,
ezip, bükme isteklerine...
çözümsüzleşmiş
kör nokta olmuş
kendi hesaplaşmaların topraklansın diye
attığın egoist tokatlara

Altında çalışanları
hiçbir zaman hor görme.
Onları ilginden, sevginden mahrum bırakma.
Bil ki işler ancak böyle yürüyecek...

Tıpkı duş alırken ayakta

Haftasonu her ne olduysa
internetsiz kaldık.
ADSL'ye ödenmemiş fatura mı varmış,
yoksa telefonda arıza mı
hala çözemedik o ayrı da;

Öyle Satılmışız
Kaçamayız dostum
burası böyle artık
kader böyle, toplum böyle...

Zenginin peşindesin hayat boyu

Bu alem karışıktır.
İnsanın genleri henüz çözümsüz...
DNA'lar desen hiç sorma!
sonra anlatırım, ama
benliğe giden 'o tek yolun aydınlığı' herzaman aynı...

O kadar uzak mı sence benliğinin en üstüne yolculuk?
o kadar zor mu
hep eskiden beri duyduğun gibi
yaban ellerden, kulaktan dolma dillerden?

yüzlerce kitabı

Ne olur abla
içimdeki çocuğun ölmesine izin verme!
Bak
şımarık bir çocuk gibi kapandım ayaklarına
ağlıyorum...

'Aşk'...

işte, o garip
alıp götüren
herşeye rağmen
hiçbir lafı-sözü dinlemeyen

Önemi yoktur pek de
hayatlarının devamını isteyip istememelerinin
Kader Kurbanlarının.

Sefiller gibi de yaşarlar,
krallar gibi de...