En az yaşamak kadar çetin, nefes almak kadar alışkanlık.
Bulutların seyrine dalıp uzunca bir sigara yaktım bu gece ,
Kül olmaya ne kadar da hevesli bu sigara,
Tıpkı benim gibi,
Mürekkebin damara karıştığı o dar vakitlerdeyiz,
Kadehlerin dibinde biriken tortu değil, kadim bir kederin ayak izleri;
Ruhumun surlarında çatlaklar açıyor bu anason kokulu sessizlik,
Ve her nefeste ciğerlerime dolan duman, bir şehrin teslimiyetine ağlıyor.
Kalemi bir hançer gibi kağıdın kalbine sapladığından beri o mecnun,
Gök kubbe dar geliyor, sığmıyor artık bu sitem bu daracık odalara.
Ben seni severim… Severim de, ne işime yarayacak?
Toplum hazır değilmiş;
Bırak toplumu, ben bile hazır değilim kendime.
Dünya yanıyor, insanlar soğuktan donuyor,
Sevgi bile ekolojik kriz gibi…
Bir kadın var; mayısı hatırlatıp yazdıran,
Birini sevmeyi bana tattıran,
Sevilmediğimi bana hatırlatan...
Bir kadın var, aşkı bana yutturan.
İnsanız, her dem olur böyle yaralar,
Bir masaldasın hiç yazmadığım, umudu kalmadı sabahlarımın
Geçmişi çalıyor bir an canım, gelecek deyip de bin canlanırım
Hayal kırıklığına dönüştüğünden önemsemezmiş insan canını
Gözlerinden izlemek isterdim dudağına hasret varlığımı…
Arıyorum seni durumum bu, elimde tek kalan yaramsın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!